Lieve mama,
Daar zit ik dan….een blanco A4-papiertje voor m’n neus. Het is nu donderdagavond, tien voor elf. Een dag na je heengaan. Gedachten razen door m’n hoofd als een krachtige orkaanstorm. En terwijl ik mijn pen richting papier breng, bevind ik mij plots in het oog van de storm. Complete stilte. Complete leegte. Woorden schieten tekort. Want mama: ,Wat moet ik zeggen?!' ,Hoe kan ik op papier zetten, wat ik nu voel?!' ,Is dit überhaupt wel in woorden te omvatten?!' ,En doen woorden geen afbreuk aan mijn gevoel?!' En als je mij kunt horen, weet ik dat je denkt: Dat hoeft ook niet. Ik houd toch wel van je. Je bent mijn dochter!
Maar mama, ik wil het wel. En ik ga het ook proberen. Want ik kan je niet terughalen.. en als ik het wel kon, zou ik het hoogstwaarschijnlijk toch niet doen, want dat zou egoïstisch zijn. Je hebt zoveel geleden en zo hard moeten strijden. Vooral de afgelopen drie weken. En mama, wat ben ik toen des te meer gaan beseffen hoeveel ik op je lijk. We hebben elkaar in die drie weken beter leren kennen.. en herkenen.. dan ooit tevoren. Ik had zo graag gewild, dat we nog meer tijd hadden… om die zandloper om te keren en de verloren tijd in te halen. Dat heb ik overigens altijd gewild.. èn gehoopt. Diep in mijn hart! Want mama, ik houd ontzettend veel van je en ik ben er apetrots op, dat ik zoveel op jou lijk. Maar er is één verschil: er is geen grotere en dappere vechter als jij, mama. En daarom ben jij mijn grote voorbeeld en ik jou grote fan. Die opgestoken arm met die gebalde vuist, zal ik nooit vergeten mama.
Rust nu maar zacht, lieve mama. Bea zei, vlak voordat je heen mocht gaan: ,,het is Dooms-day vandaag. Zestien juni, Dooms-day!” En ik kon niks anders, dan alleen maar ja knikken. Een brok in mijn keel. Tranen verdringend. Maar misschien is het niet alleen Dooms-day, misschien is het ook wel Day-day. Want mama, ben je niet ook bevrijd…?? Eindelijk geen pijn meer, geen infusen meer, waar je zo de pest aan had, geen frustraties meer, omdat je je niet verstaanbaar kon maken, vanwege die pijp in je keel voor de beademing, geen angst meer, geen verdriet meer, geen stress meer….
En als je mij nu kunt horen mama, mag ik je dan vragen of je af en toe een kijkje zou willen nemen bij papa, want papa mist je zo! En ook bij Robin en Sabine. Dan kun je ook gelijk hun nieuwe huis zien. En bij Bea en Erwin.. en hun twee stoere draakjes, die zó weg van je waren en jij van hun. En als je dan nog heel misschien de kans ziet èn de tijd hebt, zou je dan ook héél misschien en héél even een keertje bij Jacky en mij langs kunnen komen? Want óók wij missen jou zó erg. En we willen heel graag weten of dat het goed met je gaat.. en laten weten..dat we van je houden, je altijd in onze gedachten en in onze harten bent en zál blijven, maar je óók ontzettend missen! Dat die leegte niet is op te vullen! En dat dat ook nooit zal gebeuren! Maar ‘t allerbelangrijkste vind ik mama, dat je rust hebt en dat je berusting hebt gevonden. Dat je pijnloos en gelukkig bent. Dan ben ik ook gelukkig.
Rust zacht lieve, lieve mama. Ik houd van je! En ik mis je!
Dikke kus, kruimeltje.
Op 24 januari jl. vond er voorafgaand aan de Nieuwjaarsparty, welke georganiseerd was door 'Dutch Bodybuilding Promotions', een award-uitreiking plaats. Er waren diverse categorieen, waaronder die van beste Nederlandse amateur bodybuildster van het jaar 2008. In de weken voorafgaand aan de uitreiking, hadden er voor de betreffende categorieen nominatieronden plaatsgevonden, waarin men o.a. kon stemmen op zijn/haar favoriet. Ik was zeer vereerd te horen dat ik een van de genomineerden bleek te zijn voor de titel beste (Nederlandse) amateur bodybuildster en tot mijn grote verrassing mocht ik deze avond de betreffende award nog in ontvangst nemen ook. Ik wil hierbij dan ook graag van de gelegenheid gebruik maken degenen te bedanken, die mij genomineerd en uiteindelijk verkozen hebben.